Tuesday, June 20, 2017

ආදරයට කරන්න බැරි දෙයක් නැහැ

ඒ 2013 අවුරුද්දයි. වෙලාව රාත්‍රී දෙක වෙලා මොහොතක් ගත වුනා පමණයි. තද නින්දකට වැටි සිටි බොන් ජෝවී තිගැස්සී ඇහැරුනේ දිගින් දිගටම නාද වූ දුරකථනය නිසාවෙන්. දුරකථනයට පිළිතුරු දුන් ඔහුට අත්විදින්නට වුනේ ජිවිතයේ වේදනාකාරිම අත්දැකීම යැයි ඔහු පසුකලෙක පුවත්පතකට ද පැවසුවා. එදා දුරකතනයේ අනිත් කෙලවරින් ඇය දිගින් දිගටම කෑ ගසා හැඩුවා. තමන් මෙලොව වඩාත් ආදරය කරන වේදනාවෙන් පිරිණු ඒ කටහඩ ඇසුණු බොන් ජෝවීගේ හදවත මොහොතකට නතර වෙන්න ඇති. ඉහලට ගත්තු හුස්ම පහතට හෙලා ගන්න බැරිව හිර වෙන්න ඇති.

“ මම හොදින්.. මම හොදින් තාත්තා.. “ එසේ කියමින් වුව ද ඇය තව තවත් හඩා වැටුනා. අවසානයේ සිදු වූ සියල්ල ඇය හඩා වැටෙමින් ම පැවසුවා. ඒ 19 වියැති ස්ටෙෆනි රෝස්, බොන් ජෝවීගේ පණ හා සම වූ එකම දියණිය. අධි මාත්‍රවෙන් හෙරොයින් ශරීර ගත වීම නිසාවෙන් විශ්ව විද්‍යාලයේ නේවාසිකාගාරයේ කාමරයක් මත සිහි මුර්ජා වෙලා වැටිලා හිටපු ස්ටෙෆ්නි ව මිතුරු මිතුරියන් රෝහල් ගත කරලා තිබුනා.

එතනින් එළඹුණේ ස්ටෙෆනිගේ ජිවිතයේ අදුරුතම කාලය. මත්ද්‍රව්‍ය ලග තබා ගැනීම, මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය, සහ කෙටි කලක් තුල අධික ප්‍රමාණයක් පෙම් සබදතාවන් හි පැටලීම වැනි කරුණු කාරනා නිසාවෙන් ස්ටෙෆනි දෙසට මුළු ලෝකයම ඇගිල්ල දිගු කරා. ලෝ ප්‍රකට ගායක බොන් ජෝවීගේ දියණිය වූ නිසාවෙන් ම ඇයට අනවශ්‍ය අවධානයක් ද යොමු වුනේ තත්වය තවත් නරක පැත්තට හරවමින්.

සෑම දියණියකගේම වීරයා ඇයගේ පියා. ඒ වගේම බොහෝ පියවරුන්ගේ ප්‍රාණය සම වෙන්නේ තමන්ගේ දියණියයි. ඒ ලෝක ධර්මතාවය බොන් ජෝවීටත් ස්ටෙෆනි රෝස්ටත් වෙනස් වුනේ නැහැ. කෙතරම් ලෝ ප්‍රකට වුව ද කොයිතරම් නම් කාර්ය බහුල වුව ද බොන් ජෝවී පෙරටත් වඩා එතැන් පටන් ස්ටෙෆනිට වෙනුවෙන් සිය ජීවිතය වෙන් කළා. හැම මොහොතකම ඇය අසල රැදෙමින් ඇයට මග පෙන්නුවා. ලෝකයක් ඇගිල්ල දිගු කල ද බොන් ජෝවී සිය දියණියට ඇගිල්ල දිගු කරේ නැහැ. බොහෝ මව්පියන්ට මුහුණ දෙන්නට වෙන තවත් එක සිදුවීමක් ලෙසින් එම සිදුවීම බැහැර කල ඔහු ස්ටෙෆනි වෙනුවෙන් ලෝකය ඉදිරියේ හඩ අවදි කරා. වචනයේ නියාර්ථයෙන් ඔහු පියෙකුගේ වගකීම නිසි ලෙසින් ඉටු කලා. ඒ මිට වසර හතරකට පමණ පෙරයි. 

නමුත් බොන් ජෝවී ස්ටෙෆනි කෙරෙහි තමන් ආදරය ලෝකයට මුලින්ම කියන්නේ ඇයට වයස අවුරුදු 5ක් එළඹෙද්දී. 1993 දී ලොව එලිය දකින ස්ටෙෆනි බොන් ජෝවීගේ සහ ඔහුගේ පාසල් කාලයේ පටන් වසර 27ක ප්‍රේමයේ උරුමකාරිය වුනු ඩොරතිගේත් දියණියයි. දියණිය සමගින් තමන්ගේ ජීවිතය වෙනස් වන අයුරු කියවෙන I Got The Girl ගීතය ඔහු ලියන්නේ ස්ටෙෆනිටයි. ඇය මගේ ජිවිතේ ඔටුන්න හිමි කුමාරියි. මගේ ලෝකේ රැජිනයි. දවසක කවුරුන් හරි ඇවිදින් ඇය ව රැගෙන යාවි. ඔහුගේ ජිවිතේට. මුලින්ම හිටපු මගේ පුංචි කෙල්ල, උස් මහත් වේවි, බිරිදක් වේවි. අම්මා කෙනෙක් වේවි. හැබැයි ඇය හැමදාමත් මගේ හදවතේ අයිතිකාරි. බොන් ජෝවී ඒ ගීතය ගැන කිව්වේ එහෙම. ස්ටෙෆනිට වසර 7ක් වෙද්දී පුංචි ඇය තමන්ගේ ආදරණිය තාත්තා එක්ක එකම වේදිකාව ඒ ගිය ගයන්න ට එක් වෙනවා. 

සුවිශේෂිම මොහොත එළඹෙන්නේ පසුගිය දවසකයි. ස්ටෙෆනිගේ අදුරුතම කාලයද ගෙවා නිම කර දමමින් ඇය පසු ගියදා ලෝකය ඉස්සරහට පය තියෙනවා. තමන්ට නානාවිධ කතා කියමින් තමන්ට බැන වැදුණු ලෝකයට ඇය හරි අපුරුවට උත්තර දෙන්නේ සිය පියාගේ ප්‍රසංගයක් අතරතුර එකවර කවුරුත් නොසිතපු විදියට වේදිකාවට දුවගෙන ඇවිත්. බොන් ජෝවී හැමදාමත් වගේ තමන්ගේ ගිටාරය වයමින් I Got The Girl ගීතය ගායනා කරමින් හිදින්නේ දහස් ගණන් ප්‍රේක්ෂක ජනතාවක් ඉදිරියේ. අවුරුදු 7 දී සිදු වූවා සේම එයට වසර 16කට පසුව ස්ටේපනි පසුගිය දා ආයෙත් වේදිකාවට ගොඩ වදින්නේ අතීතය අලුතින් ලියන්න. තමන්ගේ ආදරණිය තාත්තාගේ නොවෙනස් ආදරයේ උරුමක්කාරි තමන් බව නොකියා කියමින්,

තාත්තෙකුගේ කියා නිම කල නොහැකි ආදරයට කල නොහැකි කිසිවක් නොමැති බව කියමින්, තාත්තාගේ පුංචි දියණිය ලෙසින්ම ඇය වේදිකාවට ඇවිදින් තමන් ගැන කියවෙන ගීතයට නර්තනයක යෙදෙනවා. ඒ මොහොතේ බොන් ජෝවීගේ මුහුණ දකිනා ඕනෑම අයෙකුට ඔහු එකවරම සතුටින් මුසපත් ව වූ අයුරු පෙනී යන්නා සේම ඔහු තමන්ගේ පුංචි කෙල්ල සමගින් නර්තනයේ යෙදෙන්නේ මුළු ලෝකය අමතක කර බව අමුතුවෙන් කියන්නට ඕනි නැහැ. 

ඒ තාත්තාගේ ආදරය ලෝකයට කියාපාන එක් සිද්ධියක් පමණයි. තාරුණ්‍යයේ දී මුරණ්ඩු නොදැනුවත් ව අයාලේ ගිය සිතක් දෙමව්පිය සහ සහෝදරයින් තිදෙනාගේ ආදරය නිසාවෙන් වෙනස් කරන්නට පුළුවන් වූ වගට පෙන්වා දිය හැකි හොදම නිදසුන ස්ටේෆනි රෝස්. අපි අතරත් ඕනි තරම් ස්ටෙෆනි රෝස් ලා ඉන්නවා. අවශ්‍ය වෙන්නේ බොන් ජෝවීලා සහ ඩොරතිලා පමණයි. ආදරයට කල නොහැකි දෙයක් නැහැ. ආදරය අලුතින් මේ ලෝකයට ජිවිත බිහි කරන්නා සේම ජීවිතයට හුස්ම දෙන්නේ ද ආදරයයි. ලෝකයේ පදනම ආදරයයි. ආදරයට කල නොහැකි දෙයක් නැහැ. ඉතින් ආදරයට තව තවත් ආදරය කල හැකි නම් ලෝකය කොයි තරම් නම් වෙනස් වේවි ද ? කෙතරම් නම් ස්ටේෆනි රෝස් ලා බොන් ජෝවී ලා සතුටින් හුස්ම ගනීවි ද ?

අරුණි කළුපහන



Friday, June 9, 2017

නික්මුණ වස්සාන සදට


මන්දාරම් අදුර මැදින්
පිස එන සීතල සුළග
බිදු එකිනෙක ගෙන
ලග ලග එන වැහි කෝඩය
ගෙනෙන්නේම ඔබ ගැන මතක

සිත් වලින් බැදුණු දුර අතීතයක
අපි අපේ වෙන්න හීන ගෙතුවා
මතකද මේ වගේම වැහි දවසක
ඔබ දැන් නොදන්නවා වගේ උන්නාට

මව්පිය සිත් රවටා
පෙම්වත් සිත් රන්දා
හොරැහින් දොඩමලු වූ
ඒ රාත්‍රීන් ලග ඔබට මතකද
මේ වැහි බිදුත් රග දුන්නා
හෙමිහිට හැපී හැපී වැදෙන
පතිනි සළඹක තාලය ගෙන

කෝවිලක් ලග හිමිහිට
දැවටෙනු සීනු නාදෙට
පන්සලක් ලග රැව් දුන්
සෙත් පිරිත් කවියක් ලග
පෙම්වත් හිත් දැහැන් ගත කර
මතක ද අපිත් පාරමී දම් පිරුවා
මාලති මල් පුසුඹ දැනෙන හවසක

වැහි පොද ඇවිත් පිසදා යන්නේ
රටා වියැකී යන ඒ වේදනා මතක
ඇහි දාර හෙමිහිට කියන්නෙත්
වැහි අදුරේ ඒ මතක පා කල යුතු වග

හෙමිහිට වැස්සක් ව ඇවිදින්
චණ්ඩ මාරුතේ ලෙසින් දුව පැන
වලාකුළු අස්සේ සැගව ගිය සද
ඉතින් මේ එළඹෙන්නේ ඔබ
නොකියා කියූ ඒ කටුක ගිම්හානය ද



Monday, May 29, 2017

විසල් ට

පුරපෝය සද මැද මිදුලේ තනියම
නුඹ කොහිද අහනවා හෙමිහිට
වෙනදට තනි රකින ගැටපිච්ච මල් පදුර
මලානික වෙලා අද නම් හොදටෝම

නුඹ දන්නේ නැහැ විසල්
නෝක්කාඩුකම් හැම තැනම

රෑ සේපාලිකා මල් පුසුඹ එක්ක
එහෙ මෙහෙ දුවන හිතුවක්කාර සුළග
නුඹටත් දැනෙනවා ද මට කියන්න
ආදරේ කවියකින් ලියා එව්වෝතින්
සුළග ගෙනවිත් දේවිද අහලා බලන්න

දේව අඩවියේ තේ වතු අස්සෙන්
දෑ සමන් පිච්ච මල් පිපෙනවා තවම
එපා මගේ විසල් දෑස් හැර බලන්න
තේ බංගලා හෙවණේ හැදෙන
හැම ලෙච්චමීම එක වගේ නැහැ ඔන්න

කෝවිලේ සීනුව වදිනකොට
නළලතේ සින්දුර් තිලක තියන්න  
පාතීගේ මංගල තැල්ල පැළදගෙන
ඔය පපුතරේ මයේ හුස්ම හංගන්න
මංගල්ලේට වැඩි දවසක් නැහැ
නුඹට මතකයි නේද කියන්න

ආදරේ හිත පුරාවට විදගන්න
නෙක කතා කියවා නුඹ අවුස්සන්න
කැරලි කොණ්ඩේ අවුල් කර දා දුවන්න
නුඹ නැතිව පාලුයි හොදටෝම
දැන් නම් පිළිගන්න වෙනවා මට


අරුණි කළුපහන


Thursday, May 11, 2017

නොලියු කවියක්

සද එබෙන විට
තරු දිලෙන විට
වැහි වැටෙන විට
හිත ගැහෙන විට
කවි ලියන පන්හිදක්

ඒ කවි කියවනා
හෙමිහිට සිතින් රසවිදිනා
ප්‍රේමයෙන් තමන්ට අමුණා ලියා කියා
නොලියු කවකට සිත රැවටෙනා
ඉතින් අයිතිවාසිකම් අහනා
හිතුවක්කාර පිරිමි හිතක් දෙකක්

හිත ගැස්සෙනා සැරයක්
පෙම විදිනා මොහොතක්
ඔහුට ලියනා සොදුරු කවක්
හෙළි නොකරනා තාක් අයිතියක්

අකුරක හිමිකරු වු ඔහුත්
අකුරුගින් මුලා වු  ඔවුනුත්
පන්හිදගින් නෙක රටා මවනා ඇයත්
මෙතරම් මායාවක රැදෙනු ඇයි දැයි
විමසනා තවත් එක් හිතක් දෙකක්

#aruni

Sunday, April 30, 2017

මා ලියු සොදුරුතම කවිය ඔබ

හීන අස්සේ පෙරලි කරන
දෑස අස්සේ රටා මවන
සිත පුරාවට කතා කියන
මා ලියු සොදුරුතම කවිය ඔබ

ආලවන්ත මතක තියා හැඩ කරන
අකුරින් අකුර මක මකා ලියන
හද ගැස්ම ලගින් සීරුවට අඩි තියන
මා ලියු සොදුරුතම කවිය ඔබ

පෙම්බර වදන් පසෙකින් තබා
නමක් නැති පදපෙලක් ළගින් තියා
හිත පුරාවට අයිතිවාසිකම් කියා
මා ලියු සොදුරුතම කවිය ඔබ

සිත සනසාලු සෙත් පිරිතත් ඔබ
හද දවාලු අහසේ ආඩම්බර සදත් ඔබ
පියවරෙන් පියවර සිත ගස්සා තාල ගේන
මා ලියන සොදුරුතම කවියත් ඒ ඔබ




aruni ;)

සිත

රිදී රිදී
රිදුම් දෙන සිත
කැඩී කැඩී
බිදී යන සිත

තැලී තැලී
අයදිනා සිත
වැටි වැටි
මියැදෙනා සිත

මැරී මැරී
යලි උපදිනා සිත
හෙමි හෙමින්
හුස්ම ගන්නා මේ සිත


Tuesday, April 25, 2017

මියැදෙමි. ආයෙත් නොඑන්නට මියැදෙමි.

හිත කිරිගස්සන ඒ කටුක වේදනාව දරා ගත නොහැකිව හිත හදා ගන්නට මා එකලත් බෝ දේ කලෙමි. මහා පාන්දර ජාමේ කොට්ටෙක මුහුණ ඔබාගෙන කදුළු ගංගා මුදා හැරීමෙන් අනතුරුව හුස්ම හිර වෙන්න ට වූ කල මහා කළුවරේ කිසිවෙකුට නොඇසෙන්නට නිවසින් එලියට දිව ගොස් පිටිපස මිදුලේ වූ ගල් බංකුව මත හිද කෑ හඩා වැටුනේ මා ය. කළුවරටත් බය කෙල්ලක යැයි සන්හුරේම ප්‍රකටව වුන් මා රෑ එකට දෙකට එලි පෙහෙලියට ගොස් එසේ හඩාවී යැයි අසල්වාසින් පමණක් නොව මා ගැන හොදින්ම දන්නා අම්මාවත් නොසිතන්නට නොපතන්නට ඇතිය. නමුත් අහසේ දිලෙන සදත් තරුත් මගේ වේදනාව දන්නවා ය. විටක මහා පාර මැද දී පවා හඩන්නට වූ විට දෑස් තදින් වසා කදුළු ගිල ගත්තේ මා ය. ඉවසා දරා ගත නොහැකිම තැන පැනඩොල් අහුරු පිටින් ගෙන ජීවිතය තොර ගන්නට වෙර දැරුවේ මා ය. පැනඩෝල් සියල්ල ආපසු වමනය කරන තුරු උත්සාහ අත් නොහැරිය අම්මාත් පිහියක් ගෙන මැණික් කටුව අසලින් කපා ගන්නට යාමේ දී දිව ආ අම්මාත් නොසිටින්නට මා අදත් සැනසුම් නින්දකය. ඒ මිට හය හත් මාසෙකටත් දෙතුන් අවුරුද්දකටත් පෙර සිදු වූ සිදුවීම් ය.

පාරමී සුභාර්තා පිටිගල්ආරච්චි නම් මා සෙනරත් පිටිගල්ආරච්චි නම් සිංහල මහාචාර්යවරයාගේ ගත්කතුවරයාගේ එකම දියණිය යයි රටක් නිර්වචනය කරයි. අප්පච්චිගේ සරසවියේ සිසු සිසුවියන් අප්පච්චි සේම රටක් ඉදිරියේ සිංහල භාෂාවත් සමගින් වචන සමගින් සෙල්ලම් කරනා මා දෙස බලා ඉරිසියා කරයි. නමුත් කෙතරම් ලියන්නට ලෝකය දකින්නට හපන්කම් තිබුන ද මා ජීවිතය අභියස පැරදී ඇතැයි ලෝකයා දන්නේ නැතිය. සුරංගනාවකගේ තරම් සොදුරු ජිවිතයක් මට ඇතැයි උපකල්පනය කරන්නන්ට සාප කරන්නට තරම් මම වේදනා විදිමි.

සංකල්ප මිතුරෙකු ලෙසින් මගේ ජිවිතේට එබෙන්නේ මට අවුරුදු 12ක් පමණ වන පුන්චි කාලයේ දීය. නමුත් අම්මාගේත් අප්පච්චිගේත් හිත මිතුරු පවුලක පුත්‍රයෙකු වූ සංකල්ප මට අවුරුදු 16 පටන් මට ආදරේ කරන්නට පටන් ගන්නේ මගෙන් අවසර නොගෙනම ය. කොටින්ම කිව්වොත් බලහත්කාරයෙනි. අම්මත් අප්පච්චිත් ඊට විරුද්ධ නොවූ නිසාවෙන් ඔහුට කැමත්තක් කරගන්න ට ඉඩ දී මා බලා සිටියෙමි. කොටින්ම කිව්වොත් ඔහු මගේ ජිවිතයේ තුල රිසි සේ සියලු නැටුම් නටන තුරු මම නිහඩව බලා උන්නෙමි.

අප්පච්චි.. මගේ ආදරණිය අප්පච්චි සිතුවේ මා සංකල්පට ආදරේ කරනවා යැයි කියා ය. වසර හයක් තිස්සේ සංකල්පගේ හිරිහැර විදිමින් සංකල්පට රිසි සේ ජිවත් වෙමින් පමණක් නොව සංකල්පගෙන් රිසි සේ ගුටි බැට විදිමින් මා ඇහැක් සේ රැක්කා යැයි සිතු අම්මටවත් අප්පච්චිටත් රහසේ මා නිහඩව සිටියෙමි.

මලක් සේ නියපටගින්වත් නොරිදා හැදු දෝනිට සංකල්ප කාමරයක් අස්සේ බිම වැටෙන්න ගුටි බැට දෙනයුරු අප්පච්චි එකවරක් හෝ දුටුවා නම් අප්පච්චි ලය පැලි මියැදෙන්නේ මිට වසර ගණනාවකට පෙරදීය. සංකල්ප කිසි දා කිසිවකුට හේතු නොඉල්ලූ මිනිසෙකි. මගේ ලියවිල්ලේ එක අකුරක ඉදන් මගේ කැම්පස් ජිවිතයේ මා ආශ්‍රය කරන එකදු පිරිමි සෙවනැල්ලක පටන් පාරමී පිටිගල්ආරච්චි තබනා පියවරක් පාසා ඔහුට ඒ ගැන විවේචනයක් තිබුණි. එක් අයුරුකින් සංකල්ප මෘගයෙකු යැයි ඔබ දැන් කියන්න ට ඉඩ ඇත. නැත. ඔහු මෘගයෙකු නොවේ යැයි වසර හයක් තිස්සේ ඔහුව දන්නා මම ඔබට කියමි. ඔහු විටක ආදරණිය මිනිසෙකි. ඔහු ගේ අම්මට තාත්තාට සේම මගේ අම්මටත් අප්පච්චිටත් ඔහු ඉතා ආදරණිය පුතෙකි. සොයුරන්ට ආදරණිය අයියෙකි. මිතුරන්ට බොක්ක වුනත් ගලවා දෙන ඉතා යහපත් මිත්‍රයෙකි. නමුත් පාරමී පිටිගල්ආරච්චි නම් වූ මට පමණක් ඔහු වෛර කලේ ය. දෑස් දෙකට පෙනෙන්නට බැරි තරම් ඔහු මට වෛර කරන්නට ඇතැයි මට විටෙක සිතෙන තරම් ඔහු මගේ හිතට පන්න පන්නා පහර දුන්නේ ය.

අම්මටත් අප්පච්චිටත් රහසේ ගුටි කමින් ආදරේ යැයි මායාවක ගිලි හිද අවසන් වූ තැනක මන් පැනඩෝල් සහ පිහි ආධාරයෙන් ජිවිතයෙන් සමුගන්නට තැත් කලෙමි. ඒ සියලු උත්සාහයන් අසාර්ථක වූ තැන් හිදී අතට අසු වූ ඇදුම් ටික මල්ලක ලා ගෙන අත්තම්මාගේ නිවසට පලා ගොස් සිටියේ ද මා ය. එහෙත් පාරමී පිටිගල්ආරච්චි නම් මගේ ජිවිතයේ සියලු අයිතිවාසිකම් නිත්‍යානුකුල නොවන ලෙස අත්පත් කරගෙන සිටි සංකල්ප දින කිහිපයක් යද්දී මා ආපහු නිවසට කුදලාගෙන ආවේ ය. අයිතියක් නැති නම් කොයිද ඔහුට ඒ තරම් හයියක් යැයි ඔබ අසනා බව මා දනිමි. නමුත් ආදරණිය වෙන්න ඉන්න බෑණනුවන් කියන තනතුරේ හිදිමින් ඔහු සියලු අයිතිවාසිකම් යටපත් කරගෙන සිටියේය. බලහත්කාරයෙන් සිප ගැනීම් මද්දයේ වුව ද ඔහුට ගන්න ට බැරි වූ එකම දෙය යැයි මට අවසානයේ ඉතුරු වුයේ ගැහැණු දරුවෙකු ලෙසින් මට වටිනාම දෙය වූ මගේ පිවිතුරුකම පමණක් මය. සංකල්ප වන් මිනිසෙකුගෙන් ඉදුල්ව මියැදෙනවා ට වැඩිය මට නොයිදුල් ව මියැදෙන්න ට අවැසි යැයි මා තාමත් කියමි.

ආවේග දරා ගත නොහැකිව මගේ අම්මා ද ඉදිරිපිට බිමට මට පහර දුන් දිනෙක මා දිව ගොස් අප්පච්චිගේ දෙපා මුල වැටි කෑ ගසා හඩමින් සියල්ල වැමරුවෙමි. අම්මා එය උරුම ජීවිතය යැයි කිව ද අප්පච්චිගේ හැම හුස්මක් පාසා සංකල්ප කෙරෙහි වූ කෝපයෙන් පිරි තිබුණි. අම්මාත් අප්පච්චිත් එදින මට සංකල්ප ගැන තීරණයක් ගන්න ට කිව ද මා අසරණ ව බලා සිටියෙමි. ඇත්තය. මා සංකල්පට බිය ය. වල් අලින් සියක් හමුවේ මට සටන් කරන්න ට හැකිය. නමුත් සංකල්ප ට මා බය ය. ජීවිතය එය යැයි ඉවසා ව ගන්න ට තරම් කියා මට මහා ලොකු කාලයක් නොලැබිණි. ඉතින් සංකල්පගේත් මගෙත් විවාහයට දැන් දැන් සියල්ල සුදානම් කරන්නේ ද කැමති තීරණයක් ගන්න ට කියා මට කියූ අම්මත් අප්පච්චිත් ය. වසර ගණනක් තිස්සේ ලෝකයා දැන හුන් පෙම් කතාවක් බිද දමන්නට නොහැකි යි ඔවුන් මා හට ඇවිටිලි කරන්නේ මා ගැන ද නොසිතා ය. එහෙත් ඔහුට ආදරය නොකර මාත් මට ආදරය නොකරන ඔහුත් එක් ව කුමක් කරන්න ද කියා ඔවුන් නොසිතන්නේ මන්ද යැයි මට වැටහෙන්නේ නැතිය.

විවාහය යනු මගේ ජීවිතය යැයි මා විශ්වාස නොකරමි. විවාහ නොවී ගැහැනියක ට තනිව ජිවත් විය හැකි මා විශ්වාස කරමි. ඉතින් මා සටන් කලෙමි. සිංහ ධේනුවක ලෙසින් සංකල්ප හා කලහ කොට ගුටි කෑවෙමි. අම්මා සමගින් වාද කරමින් බැනුම් ඇසුවෙමි. අප්පච්චි අසලදී අප්පච්චිත් මාත් දෙදෙනාම අසරණ ව සිටියෙමි. දැන් තබන අඩියක් පාසා මගේ නැදෑ සනුහරේම මට සංකල්පගේ ගුණ වයමින් සිටි. මා කෙතරම් අවාසනාවන්ත දැයි මා නොදනිමි. නමුත් දෙතුන් මාසෙකින් මට සංකල්ප බිරිද වන්න ට තරම් කාලකන්ණි තත්වයකට ඇද වැටෙන්නට නොහැකිය. අප්පච්චි මට දුන් දායාදය මගේ වචනය. මගේ ලිවීමේ හැකියාව. ඒ මුහවත් කමින් ම මම මගේ අරගලය කර ඇත්තෙමි. ඒ කවි ලෙසිනි. කතන්දර ලෙසිනි. වේදනාව දරා ගත නොහැකි තැන මා පලි ගත්තේ වචන තුලිනි. රිසි සේ හිතට දැනෙන වචන එහෙ මෙහෙ දුවවමින් මා වචන සමගින් සෙල්ලම් කොට කවි බවට පත් කර මගේ ප්‍රකාශනය ඉදිරිපත් කලෙමි. මා මගෙන්ම පලි ගත්තේ එහෙමය.

පාරමී සුභාර්තා වුව ද මගේ නමෙහි පවා ඇති සුභ අර්ථය කුමක් දැයි රෑ දිවා මා මගෙන්ම විමසමි. මා මහා පව්කාරියක්මි.  නමුත් මේ තරම් ආදරේ නොලබන්නට තරම් මේ තරම් ආදරේ මග හැරෙන්න ට තරම් පිවිතුරු ආදරයක උරුමකාරියක වන්නට නොහැකි වන්නට තරම් මා කෙතරම් පව් කරන්නට ඇති දැයි මා නොදනිමි. මා මෙසේ මගේ වේදනාව අකුරු කරනා මොහොතේ පවා සංකල්ප කොහේ හෝ හිදින කෙල්ලක හා චැට් කරමින් මල් කඩමින් හිදිනා වග ද මා දනිමි. මා එය දකිමි. නමුත් මටත් වඩා පව්කාරයෙක් වූ ඔහුටත් නොමැති තරම් මේ තරම් ගින්දරක් දළදා හාමුදුරුවන් මට දුන්නේ ඇයි දැයි මා නොදනිමි.

දෛවය යැයි සිත හදා ගනිමින් ජීවිතය ගෙවන්නටවත් ඉරණම්කරු යැයි සිත හදා ගනිමින් සංකල්ප බිරිද වෙන්නටවත් නොහැකි හෙයින් නුදුරු දිනකින් නැවත ද ජිවිතයෙන් සමුගෙන යන්න ට මා තීරණය කලෙමි. ජිවිතයේ සුබ ලකුණක් සොයා ගත නොහැකිව වසර හයක් ඉබා ගාතේ කල් ගෙවූ මා තව කෙතරම් නම් කල් බලා හිදින්න ද ? සුන්දර යැයි කිව හැකි ජීවිතයක් නැති කල හැකියාව නම්බු නාමයක් පල රහිතය. මා සොදුරු කිවිදියක බවට සොදුරු ලිය්න්නියක බවට පත් කලේ මගේ වේදනාව යැයි මා යලිත් ඔබට කියමි. එහෙත් තවත් කල් ඒ සොදුරු කවිකම් දරා කුමට ද ? කවුරුන් නිසාවෙන් ද ?
                                                                                                 
මම,

පාරමී සුභාර්තා පිටිගල්ආරච්චි