Tuesday, June 21, 2016

හර්ද සුත්‍රය සොයා ගියෙමි



ආදරය ගැන වෙනස් හැගීමක්වත් කියවීමක්වත් තිබුන කෙනෙක් නෙවෙයි මම. ආදරය ආදරයමයි. මට හිතුනේ එහෙමයි. නමුත් මේක ලියන මොහොතේ සුනේත්‍රාගේ හර්ද සුත්‍රය කියවන මට ආදරය දැනුනේ වෙනස් විදියට, වෙනස්ම කෝනේකින්.  දෙයක් කියවන්න හිතුනොත් හොයාගෙන ගිහින් අරගෙන හරි පිස්සෙක් වගේ කියෝන මට දෙයක් ලියන්න හිතුනත් එය නිදිවරාගෙන ලියලා මිසක් නැගිටින්න හිතක් පුරුදු පුහුණු වෙලා තිබ්බේ නැහැ. ඉතින් එහෙම හික්මීමක් නැති හිතක් තියෙන පුන්සරා වගේම පොත් ගුල්ලියක් වෙච්ච මම සුනේත්‍රාගෙයි සමන්ගෙයි එකතුවෙන් ලිව්ව මුදිතගෙයි පුන්සරාගෙයි ආදරයේ මට දැනුනු දේවල් දේවල් සටහනක් තියන්න හිතුවේ මෙහෙම. හැබැයි එකක් මට සුනේත්‍රා සමන්ගේ හර්ද සුත්‍රය ගැන විචාරයක් ලියන්න නම් කොහොමත් ලැස්තිනැහැ. මම ලියන්නේ මගේ හිතට කා වැදුණු සමහර තැන් වලිනුත් කොටසක් පමණයි කියලා කියන්නම ඕනි.


හර්ද සුත්‍රයේ මහා ගැඹුරින් සමන් අතාවුදහෙට්ටි එක්ක ආදරය ගැන විවිධ කතාන්දර ඔස්සේ කියාපාන සුනේත්‍රා තවත් තැනක සරලව මෙහෙම කියනවා.  හැබැයි ඒ ඉස්සර වෙලා වගේ වචන හරඹ වලින් නම් නෙවෙයි. ආදරය උතුරපු කවියකින් මෙහෙම,


මම හරි දඟයි
හොඳ මිනිහෙක් නෙවෙයි
ඔබ හරි අහිංසකයි
හාදුවකින්වත් රිදවන්න දුකයි
ඔබ මල් පෙතිවල කවි ලියයි
කෑලෑ වළා පෙළක ඉසුරුමුණිය දකියි
මුදු රළ  වැලක ගීයක් සොයයි
නල සසල මල් අතර තනුවක් ඇහිදියි


මම හරි දඟයි...


ඔබ මුදු සඳ එළිය වගෙයි
සමන් මලක පිවිතුරු සුවද දැනෙයි
ඔබ අසල මා පොඩි එකෙක් වෙයි
පුජනිය ආදරේ මට දැන් දැන් දැනෙයි


මම හරි දඟයි...  


හර්ද සුත්‍රයේ මුදිතගේ ආදරය හිමි වුන පුන්සරා මම නොවුනත් මුදිතගේ චරිතය පණ දුන්නු වචන වලින් මගේ කම්මුල් ලැජ්ජාවෙන් රත් උනේ ඇයි කියලවත් හදවත මොහොතකට නතර වෙලා ඩබ් ඩබ් හඩින් දෙදරුම් දෙන්න පටන් ගත්තේ මම ඒ තරම්ම හර්ද සුත්‍රය ඇතුලේ ජිවත් වුන නිසාවත් ද කියලා මට කියන්න අමාරුයි.
නමුත් කොයි තරම් ගෑනු පස්සේ ගියත් පනස් එක් වෙනි පෙම්වතියට සමුදීලා ආවත් මුදිත කියන චරිතය ගැන අහිතක් නොහිතා ආදරය කරන්න පුළුවන් විදියට සුනේත්‍රායි සමනුයි හර්ද සුත්‍රයට පණ පොවලා තිබුනා.


මුදිත වගේම පුද්ගලයෙක් කාලෙක මම දැන උන්නු ලෝකෙකත් ජිවත් උනා. ඔහු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙක් නම් නෙවෙයි.  ඔහු මුදිත වගේම නොවුනත් යම් තාක් දුරට මුරණ්ඩු සල්ලාල පිරිමියෙක්. ඒ වගේම ඔහු මුදිත තරම්ම ආදරණියයි. වචනත් හරිම ලෙන්ගතුයි. නමුත් ඔහුත් මුදිත වගේම ගෑනුන්ට බයයි. ගෑණියෙක් ඔහුගේ සීමාවන් අසලට ලං වෙනකොට පැනලා දුවන්න තරම් ඔහු බයගුල්ලෙක්. තැනින් තැනට යන ස්ථිර නැවතුමක් නැති අයෙක්. හර්ද සුත්‍රය විදිද්දී මට මතක් උනේ ඔහුව.


හර්ද සුත්‍රය මම කියවන්න මට ගත්තේ මරදානෙන් කෝච්චියට නගින කොට නමුත් පැය පහ හයක් තිස්සේ මේ වචන ටික ලියද්දිත් මම හර්ද සුත්‍රය කියවමින් උන්නා. කියවන්න පටන් ගත්තු වෙලේ ඉදන් මේ නවත්තපු හතර වෙනි පාර. ඒ කම්මැලිකමකට නෙවෙයි. රිදුම් දෙන්න ගත්තු හිතක් හින්දායි එහෙම නැවතුනේ, සුනේත්‍රා සමන් අමුණපු ජිවිතයට සමීප සමහර තැන් උඩින් යද්දී දැනුනේ හදවතට යවුලකින් අනින්නා වගෙයි. මෙසේ පැත්තකින් තිබුන පාස්තා පිගානේ උඩින්ම තිබ්බ කීල්ස් කෑලි වලට මම ගෑරප්පුවෙන් ඇනගෙන ඇනගෙන ගියේ කාලයක් රිද්දන්න බැරි උන පිරිමියෙක්ගෙන් පලිගන්නවා වගෙයි. ඒ තරම්ම දැනෙන්න සුනේත්‍රා සමන් අනුන්ගේ ජිවිත තමන්ගේ අකුරු වලින් කඩදහියකට අරන් තිබුනා. වෙලාවකට සුනේත්‍රායි සමනුයි හිත්වල තියෙන රහස් හොරකම් කරන බුතයෝ දෙන්නෙක් ද කියලත් මට සැකයි. හරියට රේන්ද ගෙදර හොල්මන් කරන පුන්සරාගේ අම්මාගේ පොඩි බාප්පා වගෙයි.


අවුරුදු දෙකකට විතර කලියෙන් දවසක මගේ යාලුවෙක්ගේ ගෑනු ළමයයි මමයි BMICH එකේ පොත් ප්‍රදර්ශනයට ගිය වෙලෙත් සුනේත්‍රා සමන්ගේ පොත පොත් රාක්ක වල දිලිසි දිලිසි තියෙනවා දැක දැකත් ගන්න බැරි උනේ නම් මගේම කරුමෙකට කියලා මට දැන් හිතෙනවා. සමහර විටක අවුරුදු දෙකකට විතර උඩදී හර්ද සුත්‍රය කියවලා තිබුනා නම් සමහර දේවල් වෙනස් වෙන්න තිබුනා කියලා හැගීමකුත් දැන් දැන් හිත ඇතුලේ හෙමිහිට කොදුරනවා.  


සමහරු ගැහැණු ඉන්නවා මෙහෙම කියන,


මගේ මිනිහා ගෑනු සියක් එක්ක බුදියලා හරි මාව හොයාගෙන එන එක මට ආඩම්බරයක්. ඒ ගෑනු සියත් හරි, ඊටත් වඩා මාව වටින හින්දානේ මට ආදරේ හින්දානේ ඒ මිනිහා මොන ගුබ්බෑයමේ බුදියලා හරි ආයෙම මයේ ගෙදරට එන්නේ.


පුන්සරාත් ඒ වගේ. මට හිතුනේ එහෙම. නැත්තම් ගෑණියෙක්ට පුළුවන් ද ඔහොම මිනිහා නිදි වැදලා එන ගේෂාවෝ ගැනයි මිනිහා එක්ක කෑම කන්න එලියට ගිය ගෑනු ගැනයි කතන්දර අහන් ඉන්න.. අහන් ඉදලා මෙහෙමත් කියන්න,


මං ආසයි ඒ කතා කෙටි කතාවකට ලියන්න..


මුදිත දැන දැනත් වැරදි කරපු පිරිමියෙක්. රටේ ලෝකේ ඉන්න දහසක් ගෑනු ගැන කියෙව්වාට  මුදිත කවදාවත් පුන්සරාව කියවන්න උත්සාහ කරේ නැහැ. ඒක තේරුම් ගත්ත මුදිත අවුරුදු 25කට පස්සේ කාලෙක මෙහෙම කියනවා.


මම පුන්සරාව එක්කන් ගිහින්  බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලයේ පුස්තකාලයට බැන්දෙව්වා. එදා එයා ගෙදර ඇවිත් මගේ අත් දෙක අල්ලාගෙන කදුළු වැගුරුවා.


‘ ඔයාට තේරෙන්නේ නෑ මේක මට කොච්චර වටිනවා ද කියලා.. ‘


පුන්සරා කිව්වේ මොකක්ද කියලා මට තේරුණේ නෑ. සුවපත්වීම ( හැම අතීතයක්ම එකතු කරලා පුන්සරා ලිව්ව පොත ) කියෙව්වාට පස්සේ තමයි එදා එච්චර කදුළු වැගිරෙව්වේ ඇයි කියන එක හිතාගන්නවත් පුළුවන් උනේ. එක ගෙදර හිටියත් කෙනෙක්ගේ හිනාවකට කඳුළකට යටින් තියෙන හැබෑ හේතු දැන ගන්න කොච්චර අමාරුද ?  


සුනේත්‍රායි සමනුයි ගැන මට දැනුනේ තද ඉරිසියාවක්. ඒක හරිම පුදුම ඉරිසියාවක්. හර්ද සුත්‍රය මට ලියන්න තිබුනා නම් කියලමයි මට හිතුනේ.


නමුත් කවුරු ලිව්වත් හර්ද සුත්‍රය පුරාවටම මුදිතට ආදරය කරපු ගැහැණු අතරට මමත් එකතු වුනේ මමත් හර්ද සුත්‍රය පුරාවට මුදිත ආදරය කරපු හින්දයි. හැබැයි මම මුදිතගේ පනස් දෙවෙනි ගෑනු ළමයා වුන චීන ජාතික ඩේසිගෙන් පස්සේ ආව 53 වෙනියෙක් නම් නෙවෙයි. ජිවිත කාලේ පුරාවටම මුදිතට ආකර්ෂණ උන අසීමිත ගෑනුන්ගෙන් කෙනෙක්.


ඉස්සර මටත් හීනයක් තිබ්බ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිණියක් වෙන්න. පස්සෙන් පහු කාලෙක ඒ හීනේ තවත් දිග් ගැහුනා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකුට ආදරේ කරන්න.  පස්සේ කාලෙක සිදු වුනු සමහර යෝජිත සිදුවීම් එක්ක හැම දෙයක්ම කාලයත් එක්ක යටපත් උනා. ඒවා අතීත කතා. නමුත් ඒ අතීත කතා වල සැගවුණු මතක හර්ද සුත්‍රයේ හැංගිලා තිබුනා නේද කියලා වෙලාවකට මට හිතුනා.


එක තැනක මුදිතගේ ආදරයට හර්ද සුත්‍රයේ පුන්සරා මෙහෙම පිළිතුරක් ලියනවා.


ඔබේ ආදරයට මම ආදරෙයි
ඒත් මට හිටි ගමන්
ඒ ආදරේත් ප්‍රෙහේලිකාවක් වගෙයි
මල් පෙතිවල කවි ලිව්වත්
මා ඔබේ බිරිදයි
ඉසුරුමුණියේ ඉන්නෙත්
අඹු සැමියන් විය යුතුයි


කඳුළක් ප්‍රශ්නයක් ආවත්
නෑ හිතේ අමනාපයක්
ඔබත් හරි සංවේදියි
නල සසල වෙන තතක් බඳුයි


ඔබේ ආදරේට මම ආදරෙයි...


සඳ එළියෙන් කොද මල් පිපෙයි
සඳුත් සුවදෙන් සිතක් පූදියි
මා ගී තනුවක් නොවෙයි
නෙළුමක් පුජිතත් නොවෙයි


මගේ ආදරේ පුජනියයි ඇත්තයි
ඒත් මා දැරියක් නෙවෙයි
දුක සැප බෙදා ගන්නට රිසියි
මා ඔබේ සහධම්මාචාරිනියයි


ඔබේ ආදරේට මම ආදරෙයි 


කොහොම නමුත් හර්ද සුත්‍රයෙන් ආදරයයි රාගයයි කියන්නේ ලා සඳ එළියේ පිපෙන සුවද සේපාලිකා මලක් සහ ගිනියම් අව්වේ පණ පොවන සුරියකාන්ත මලකයි වෙනස කියලා සුනේත්‍රා සමන් නොකියා කියනවා. මට හිතුනේ එහෙම.


මුදිතගේ පුන්සරාගෙයි අතීත මතකයි පුන්සරාගේ ජිවිතේයි ගැන දුර ගමන් යවන සුනේත්‍රා සමන් තැනක මෙහෙම ඇත්තකුත් කියනවා.


“ හැම ලේඛිකාවකගේම පෙම්වතුන් ජිවත් වෙන්නේ සිත ඇතුලේ හංගාගත්තු බයක් එක්ක. ඒ බය තමයි ඒ ලේඛිකාවගේ පොතක චරිතයක් අස්සේ උපදින්න තමන්ට සිද්ධ වෙයි කියන බය.. “


හර්ද සුත්‍රය පුරාවටම ඔය වගේ හිත නැවතුනු තැන් ගොඩක් තිබුනා. කෙටියෙන්ම කියන්න තියෙන්නේ සමන් අතාවුදහෙට්ටිගේ ආදර අංකුර වලටත් වැඩිය සුනේත්‍රාගේ හැම පොතකටමත් වැඩිය මම හර්ද සුත්‍රය සමීපයි.
මුදිත කියන්නේ විශ්වයක්. නැහැ, පුන්සරා ජිවිත කාලෙම අම්මගෙන් ඉල්ලපු මුදිතගේ තාත්තාගෙන් තෑගි හම්බ වුනු ශබ්දකෝෂටත් වැඩිය විසල් තේරුම් ගන්න අමාරු ශබ්ද කෝෂයක්. මුදිත ගැනයි පුන්සරා ගැනයි රැයක් ගෙවෙනකම් කතා කරන්න දේවල් නම් බහුලයි. ඒත් ඒ සේරම ලියන්න බැහැ. නමුත් සිතට දැනුනු තැන් ගොඩක් අස්සේ හුස්ම නතර කරන් බලන් හිටපු තැනකින් මේ සටහන අවසන් කරන්න මට හිතුනා. හැබැයි කොච්චර හුස්ම හිරකරන් බලන් උන්නත් මුදිතවත් පුන්සරාවත් තවම උත්තරයක් නම් දුන්නේ නැහැ.


ප්‍රංශයේ ලුඩ්ස් දේවස්ථානයේ ශුද්ධ වූ ජලය  බෝතලයකට බුද්ධ ගයාවේ පිරිත් පැන් එකතු කරන්න අපිට බැරිද... අනේ සරා මට හිතා ගන්න බෑ.. ව්‍යායාම කරලා එහෙ මෙහෙ ඇවිද්දා ඇති. ඉක්මනට  එන්න.. එතකොට මම ඔයාගෙන් මෙහෙම අහන්නම්..


‘ පුන්සරා මුළු ලෝකෙටම ආදරේ කරන්න කලින් අපි අපිටවත් ආදරේ කරන්න පුළුවන් ද බලමු.. එහෙම බැරි නම් ඔයා කොහොමද ඊට වඩා විශාල පරමාදර්ශී හීන හැබෑ කරගන්නේ...  ? ‘


එතකොට එයා මොනවා කියාවි ද ?


‘ පෞද්ගලික ආදර කතා වලින් මිදෙනවා කියන්නේ ලෝකෙටම ආදරේ කරන්න පුළුවන් වෙනවා කියන එකයි.. ‘ කියලා එයා කිව්වොත් මං මොනවද කියන්නේ...


‘ පෞද්ගලික  සබදතාවලදී ආඩම්බරයක්, අහංකාරයක්, මමංකාරයක් නැතිනම් විතරනේ ජාතික ප්‍රශ්නයක් විසදගන්නත් සුත්‍රයක් හදාගන්න පුළුවන් වෙන්නේ. පරණ තුවාල නැත්තේ කාට ද... ? කොයි රටට ද... ?  “







- Aruni Kalupahana - 


Saturday, June 4, 2016

හිරණ්‍යදා - 01

කොහේ හෝ දැන් හිදිනවා ඇති ඔබත්
මගේ විජිතේ අහිමි වී මට දැන්
ලැබූ දිනුමක් ඇද්ද ඔබ මා
මැවූ සුන්දර සිහින මතකය මිසක්

සිහින රැකගෙන දිව ආවේ ආදරෙන්
ඇවිද ගිය හැටි ඔබට මතකද ඉතින්
අපට අප නැති හෙට දිනක දුර අරන්
හඬා කුමට ද නොදරුවන් සේ ඉතින්

රාත්‍රිය වෙලාගෙන ඇති හුදකලා නිහඬ බව බිඳගෙන නැඟෙන හිරණ්‍යදාගේ හඬ නදීකව කල්පනාවෙන් මිදෙව්වා. රැගෙන ආ දා පටන් දවසින් වැඩි හරියක්ම මුනිවත රකින හිරණ්‍යදා, දීපිකා ප්‍රියදර්ශනීගේ ගීතයක් හෙමි හෙමින් මුමුණනු ඇසීම පවා නදීකට ගෙන ආවේ සැනසීමක්. හඬා කුමට ද නොදරුවන් සේ ඉතින් කියා මිමිණුව ද ඇයව රැගෙන ආ දා පටන් ඇය දවසින් වැඩි හරියක්ම ගත කලේ හඬා වැටෙන්නට පමණක් බව මේ නිවැසියන්ට රහසක් නොවෙයි. මියුරු මුත් ඇගේ දුක්බර හඬ නදීකට ගෙන ආවේ තමන් ගැනම කලකිරීමක්. නමුත් මේ සියල්ල එසේ සිදු වී හෝ අද ඇය තමන්ට හිමි වී තිබීම නදීකට ගෙන ආවේ තමන් ගැනම සතුටක්. එදා තමන් ඇයව රැගෙන නොආවා නම් අද ඇය අන්සතු බිරිදක්.

නමුත් 21 හැවිරිදි යුවතියක බලෙන් රැගෙන විත් විවාහ කර ගැනීම වසර ගණනාවක් යකඩ කුරු ගනින්නට වන වරදක් බව නදීක නොදන්නවා නොවෙයි. නදීකගේ පියා ප්‍රබල නීතිඥවරයෙකු වූ නිසාවෙන් නිතීය නදීකට අමුතුවෙන් කියා දිය යුක්තක් ද නොවෙයි. නමුත් ඒ කෙසේ වුව ද කල සියල්ල ක්ෂණිකයෙන් වෙනස් වී යා හැකි හෙට දිනය තීරණාත්මකයි. තෙමසකට කලියෙන් බලහත්කාරයෙන් රැගෙන ආ ඇයත් රැගෙන තමන් හෙට දිනයේ කොළඹ මහාධිකරණය වෙත යා යුතු මතක් වෙන වාරයක් පාසා නදීකට ගෙන ආවේ වේදනාවක්.

තරුණ මාධ්‍යවේදිනියක වූ තමන්ගේ එකම දියණිය සේවා කාලය ඇතුලතදී හදිසියේ අතුරුදහන් වීම පිළිබදව චෝදනා කර හිරණ්‍යදාගේ මව්පියන් නදීකට එරෙහිව නඩු පවරා තිබුණා. ඒ විතරක් ද නොවෙයි නදීකගේ ක්‍රියා කලාපය හේතුවෙන් ඔහුගේ සනුහරේටම එරෙහිව පුවත්පත් ලිපි ලියවුනේ ද  හිරණ්‍යදා පැහැරගැනීමට අදාළ CCTV දර්ශන නිසාවෙන් ඔහු ස්ථිරවම වරදකරුවා බව හෙළි වුනේ ද වැඩි කාලයක් යන්නට මත්තෙන්.

ප්‍රකට නීතිඥ නිශ්ශංක විජේබණ්ඩාරගේ පුතුණුවන් කියනවටත් වඩා නදීක වසර දෙකක් තිස්සේ ජායාරූප ශිල්පියෙකු ලෙසින් නමක් හදාගෙන තිබුනේ තමන්ටම අනන්‍යතාවයක් ගොඩනගා ගනිමිනි. නමුත් නදීක ඔහු ගොඩ නගා ගත් කිර්ති නාමය පමණක් නොව සිය පියා ඇතුළු සනුහරේම කිර්ති නාමය ක්ෂණිකයෙන් පහතට ඇද දැමු නිසාවෙන් ලේසියෙන් නඩු පෙරලා දමන්නට දක්ෂ යැයි සම්මත ඔහුගේ පියා වුව ද හෙට දිනයේදී ඔහු වෙනුවෙන් උසාවි භුමියේ දී පෙනී නොසිටින බව නදීකට විශ්වාසය.

පැය විසි හතරකට ගැහැණු විසි හතරක් අරන් යන්නට දක්ෂයි කියා මිනිසුන් නම් කරන ලද විජේබණ්ඩාරලාගේ බාල පුරුක මෙහෙම එක පොඩි කෙල්ලෙක් අයිති කරගන්නට උසාවි අස්සෙත් රිංගාවී යැයි මහා විජේබණ්ඩාරලා කෙදිනකවත් හීනෙකින්වත් නොසිතන්නට ඇත. නිශ්ශංක විජේබණ්ඩාර වුව ද තම පුතුණුවන්ට උපදෙස් දුන්නේ නිදි වැදපන් අමතක කරපන් නැති නම් ගානක් දීලා ගැලවියන් කියාය. ගැලවෙන්නටම බැරිම උනොත් සොයා ගන්නටම බැරි වෙන්නට ඉවරයක්ම කර දමනවා මිසක යශෝදරාවකගේ ආදරය ඉල්ලා කෙල්ලක සිරකරගන්නට කියා නොවේය. නමුත් දෙවසරකට ඉහත දී ඇය ඇස ගැටුණු මොහොතේ පටන් නදීක විජේබණ්ඩාරට පරම්පරාවෙන් ඉගෙන ගත් ගති පැවතුම් පුරුදු සියල්ල මොහොතකට අමතකව ගියේ ය.

තමන්ගේ පළමු  ජායාරූප ප්‍රදර්ශනය නරඹන්නට විද්‍යාත් පබසරිත් සමගින් ඈ ආ හැටි ඔහුට තවමත් මතකය. ඒ කාලයේ ඇය පාසල් අධ්‍යාපනයට ආයුබෝවන් කියා මාධ්‍ය ජිවිතයට පා තැබූ අලුතය. හිසේ කෙස් ගානට ගැහැණුන් ඇසුරු කර තිබුන ද ඇය දුටු මොහොතේ පවා ඇය කෙරෙහි යම් විශේෂත්වයක් සිතෙහි ඇති වූ බව නදීකට මතකය.

ඉතින් එහෙම ලේසියෙන් දැන් ඇය අමතක කරන්නට නදීකට නොහැකිය. රැයවල් ගත කරන්නට පමණක් උන් දහසකුත් ගැහැණුන් අතරේ තමන් හා නවතාගන්නට නදීක තෝරා ගත් එකම ගැහැණිය ද හිරණ්‍යදාය. නමුත් හෙට අධිකරණයට ගියෝතින් වන්නේ ද ඇය අතහැර දමා තනිව ආපහු හැරෙන්නට ය.  දැනටමත් තමන් ඇයව බලහත්කාරයෙන් රැගෙන ආ බවට සාක්ෂි බොහෝමයක් උසාවිය සතුව පමණක් නොව මුළු රටක්ම හමුවේ ම ප්‍රසිද්ධව ඇත.


තුන් මාසෙකට කලියෙන් ඇයත් රැගෙන සැගවී ගියා සේ නැවත සැගවෙන්නට ද නැතහොත් හෙට දිනයේ දී අධිකරණය හමුවේ  පෙනී හිද හිරණ්‍යදා බලෙන් පැහැරගෙන ගොස් සගවා තබා ගැනීම පිළිබද වරදකරුවා විය යුතු දැයි නදීකට තවමත් සිතා ගත නොහැකිය. 

Sunday, April 17, 2016

අහම්බෙන් ලියවුනු කවියක්

කවි ලිව්වෙත් ඉස්සර 
කතා ගෙතුවෙත් ඉස්සර 
නුඹ හිටියෙත් ඉස්සර 
මං දැන් ලියන්නෙත් නෑ මොකුත්ම 
නුඹ නැති හින්දාම 

හැමදේම අතීතයට අයිති නේද 
අපි උන්නෙත් ඉස්සරෝම මතකෙක නේද 
හෙට මනාලිය වී මම යන්නත් ඕනා නේද 
ඉතින් පරණ පෙම් කතා අවුස්සා අවුස්සා 
ආයෙත් ලියන්නේ කොහොමද 

ඊයේ හවසත් නුගේගොඩ හන්දියේ 
නුඹ උන්නාලු ඉස්සර වගේම 
නිල් කොටු කමිසෙට ඩෙනිමක් ගහගෙන 
පරණ විදියටම පොතකුත් අතකින් උස්සාන 
තාමත් කියවන්නේ එමා බොවාරි ද නුඹ 
පරණ පුරුද්දටම 

මගේ මගුලට රෙදි ගන්න ගිය 
නංගි ඇවිත් කිව්වේ නුඹ ගැන 

" අක්කේ අරයා තාමත් පරණ පෙනුමයි 
බ්‍රාහ්මණ ලුක් එක නම් තාමත් එහෙමයි 
කොන්ඩේ කපලා කරාබු ගැලෙව්වාට මොකද 
අක්කේ ඒ මිනිහා තාමත් සල්ලාල පාටයි "

දුක් විදින ගැහැණුන් ගැන 
ටවුන් හෝල් හන්දියේ මොර ගෑවට නුඹ 
මගේ දුක විතරක් නොපෙනුනේ මන්ද 
එමා බොවාරිවත් කියවපු නුඹට 

මං ඉද්දිම හොයා ගත්තු එයා හින්දා 
තුන් අවුරුදු ප්‍රේමේ හැරදා 
පැදුරට නොකියා නුඹත් මාරු උනා 
බැම්මෙන් මිදෙන්න  නුඹත්  
කටු සටහන් පෙලක අන්තිම අකුරත් 
කුරුටු ගා එව්වා 

" අපි ගැලපුනේ නෑ කවදාවත්ම
අපිට අපි ගැලපෙන්නේ නැති නම් 
තව ඉදලා මොකට ද 
ඔයා අම්මලා කියන කෙනෙක් බදින්න 
මමත් හිත හදා ගන්නවා
අහස පොලොව එකතු නොකර අපි ඉමු මෙහෙම 
ප්‍රේමය කියලා දෙයක් නෑ ලෝකේ 
බැදීම් කියන්නෙත් බොරුවක් නේ 
දැන්වත් ඒක තේරුම් අරගනින් නගේ  " 

එහෙම ලියපු ඒ උඹම නේද 
දෙසතියක් යන්නත් කලින්ම 
ඇයත් එක්කම විහාර මහා දේවි එකේ 
ලතා මණ්ඩපය ලග 
පෙම් බස් කෙදිරුවේ හෙමිහිට 
ප්‍රේමය කියලා දෙයක් නැති හින්දා ද 
නුඹ ඈ එක්කත් කොදුර කොදුර 
කඩ කාමර අස්සේ හැංගිමුත්තන් සෙල්ලමේ ගියේ 

නුඹ තාමත් ඈ එක්ක ද 
නැතිනම් මම වගේම එයත්
නුඹ හින්දා දැන් අඩනවා ද
ලපටි දරු ගැබ මේ සැරේත් නුඹ 
හොර වෙදා ලව්වා නැති කරා ද 
නැතිනම් ඒ කිරිකැටියාටවත් 
හුස්ම ගන්න නුඹ ඉඩ දුන්නා ද 

හෙට උදේ 9ට පෝරු සිරිතෙන් 
මමත් කුලගෙට යනවා 
හිසතින් කුලගෙට ගියත් 
කිරි කළ හතකින් මම ඒ මග නාවනවා 
පරණ පිය සටහන් එකීනෙක සෝදා හරිනවා 
අන්තිම කවියත් ඉතින් මෙහෙම ලියලා 
මතකෙන් විසි කර දමනවා

- අරුණි කළුපහන - 







Saturday, October 24, 2015

අහේතුක කවියක්


මහා වැසි වැටුණු රැක
මං තනියම උන්නු ඉසව්වක
කවියක් ලිව්වා නිකමට
කරුමෙක මහත
එයත් ලියවුනේ නුඹේ නමටම


අතීතයේ සුවද තවමත් ඉතුරුව ඇති හින්දා
නුඹ ඇවිදින් ගිය අහුමුලු වල
තවමත් හිත දුර ගමන් යනවා
හිතුමතේට සිත රිද්ද රිද්දා

හිත පුරා නුඹටම පෙම් කල හින්දා
කරුමෙට මම තවමත් විදවනවා
නුඹ ගිහින් වෙන මලක් එක්ක
ආදරයේ පියවර පේලි තනනවා

මා ලියු දුක්බරම කවිය නුඹ හින්ද
තවමත් නුඹේ නමටම කවි ලියවෙනවා
අලුත්ම කවියකට මුලකුරු තැනුවට
හුරුපුරුදු කවියම ලියවෙන්නේ ඒ මොකද මන්දා !!!



Saturday, August 29, 2015

පුංචිම පුංචි කතාවක්...



( කාලෙකට පස්සේ පුංචි කතාවක්.. කෙටි කතාවක් නම් නෙවෙයි.. සින්දුවක් අස්සේ හිර වෙලා ඉන්නකොට හිතට ආපු සිතුවිලි අකුරු කරා විතරයි කතාව ලියන්න පසුබිම් උන සින්දුව “ අවසාන ප්‍රේමයයි මාගේ.. “ කැමති නම් එකත් අහලාම කියවන්න https://www.youtube.com/watch?v=yFyItnqmreE )

මෙච්චර දවසක් හැදී වැඩුණු රටින් සමුගෙන යන්න තරිදුට තිබුනේ තව සුළු මොහොතක්. . ජිවිතේ හෙම්බත් වෙච්ච කාලෙකට පස්සේ ලංකාව අතහැරලා දාලා යන්න තීරණය කරපු එක ගැන තරිදුට දැනුනේ සතුටක්. දකින දකින තැන තිබුනේ සේනි එක්ක ආගිය තැන් වල මතක සටහන්.. කොච්චර උත්සාහ කරත් ඒ මතකයන් අමතක කරන්න තරිඳුට පුළුවන් උනේ නැහැ. ටික කාලෙකින් සේනි තමන්ට ලං වෙච්ච විදිය තරිඳුට මතක් උනා.

ගුවන් යානයට ගොඩ වෙන්න තවත් පැයක් විතර කාලයක් ඉතුරු වෙලා තිබුණ නිසාවෙන් තරිඳු තමන්ට හිටිය හොදම මිතුරෙක් වෙච්ච කල්පට කතා කරේ සමුගන්න හිතාගෙන..


හීන අස්සේ නොමැරී මැරිලා
හිතට වෙහෙසයි දුකම විදලා
කවුරුත්ම නෑ මට පෙම් කලේ
මමම විතරයි ආදරේ කලේ
ආයේ රැවටෙන්න බෑ 

දුරකථන ඇමතුම ගද්දි පසුබිමෙන් ඇහෙන්නට වූ ගීතය තරිඳුගේ හිත මොහොතකට නතර කළා.

“ හලෝ... තරිඳු.... මචන් !!! “

කල්පගේ හඩ ඇහෙද්දී කතා කරන්න ඕනේ උනත් කටහඩ අවදි කරගන්න පුළුවන් උනේ මොහොතකට පස්සේ.. වචන ටික තරිඳුගේ හිතයි හඩයි දෙකම මොහොතකට ගොළු කරලා තිබුනා.

“ හ.. හලෝ.. “

“ උඹ කොහෙද බන් දැන්.. එයාර්පෝට් යන්නේ නැති ද බන් “

“ කටුනායක දැන්.. “

“ මොකද බන් වොයිස් එක.. අඩන්න වගේ... තරිඳු.. ???? “

“ ම්.. “

“ උඹ අඩනවා ද බන්... “

“ නෑ බන්.. චුට්ටක් අවුල් ගියා රිඟින් ටෝන් එකට.. “

“ හීන අස්සේ නොමැරී මැරිලා

හිතට වෙහෙසයි දුකම විදලා.. නිසා ද ?? “

“ හ්ම්ම්ම්... ඒ වචන තමා.. එත් මට ගැලපෙන එක ඒක නෙවේ බන්.. “

“ එහෙනම් ??? “


ඔබේ මත්තේ නැහිලා නැහිලා
මගේ හිත දැන් නොමැරී මැරිලා
හදුනන්නේ නෑ ආයේ ඔබ මා
මතක පොත දැන් හොදට පිරිලා.. 


තරිඳු වචන පද ටික හෙමි හෙමින් මුමුණ ගත්තේ තමන්ටමයි.. වචනයක් ගානේ ඇස් දෙක අස්සෙන් ගලන් එන කදුළු නිසාවට තරිඳු ඇගිලි තුඩු වලින් දෑස් මිරිකා ගත්තේ වේදනාවෙන්..

“ මොකද බන් මේ, උඹම නේද කිව්වේ ටික දවසකට කලින් සේනි එපා !! අර ගෙදරින් කතා කරපු එකී බැදලා රට යනවා කියලා.. කෝ දැන් නිම්නා ?? "


“ මට බෑ බන්.. මට බෑ... මං යනවා බන් මෙහෙන් යන්න.. “


“ තරිඳු , මචං , මොකද උනේ?? කියපං ?? උඹ පහුගිය ටිකේ මට කතා නොකරන කොට මන් හිතුවා උඹ නිම්නා බැදලා රට යන්න ඇති කියලා.. මොකද උනේ කියපන් බන්.. “


“ කියන්න දෙයක් නෑ බන්.. සේනි ඇරෙන්න වෙන කෙනෙක් ගැන හිතන්න මට බෑ බන්.. නිම්නාට මගේ ලෝකේ ඉඩක් දෙන්න බෑ බන්.. සේනි ගියා !! ඒක හරි.. එකී යන්න ගියේ මාව මරලා දාලා.. එකී ඒකිගේ ලෝකේ සතුටින් ඇති... එත් මං ?? ඒත් මන් තාම පිච්චෙනවා බන්.. “


“ සේනිව අමතක කරලා දාපන් බන්.. තවත් බැනලා තේරුමක් නෑ.. “


“ සේනිව අමතක කරන්න ඕනි නිසා තමා මන් යන්නේ බන්.. හැබැයි එහෙමයි කියලා ඒකි ගැන මගේ හිතේ තියෙන වෛරය නැති වෙන්නේ නැහැ.. එකී මාව නැත්තටම නැති කරලා යන්න ගියේ.. ආයේ හුස්ම ගන්නේ කොහොමද කියලාවත් මට කියන්නේ නැතිව.. ඕකිවත් මරාගෙන මැරෙන්න පුළුවන් වුනා නම් මිට වඩා සැනසීමයි.. “


හිතේ තිබ්බ වේදනාව, තරහා, ආදරය සේරම එකට කැටි කරලා හිතට වද දුන්නු වචන ටික කල්පට කියලා දැම්මා.. විනාඩි ගානක් යනකම් කල්ප කතා කරේ නැහැ ඒත්..


“ කල්ප.. උඹ අහගෙන ද ඉන්නේ ?? කල්ප ?? “

“ හ්ම්ම්ම්.. ඔව් බන්.. තේරෙන්නේ නැහැ මොකක් කියන්න ද කියලා.. “

“ හ්ම්ම්ම්.. “

“ සේනිත් එක්ක උඹ තරහා උන දවසින් පස්සේ උඹ සේනි ගැන හෙව්වා ද ?? “

“ නැහැ.. මොකට ද ?? එයත් මාව හෙව්වේ නැහැ.. අඩු තරමේ ඊට දවස් දෙක තුනකට පස්සේ තිබ්බ මගේ උපන්දිනේවත් එයාට මතක් උනේ නැහැ.. “


“ උඹව හම්බෙන්න මිලින්ද ආව ද ? මොනවත් කිව්වේ නැද්ද ?? “


“ මං මොකට මිලින්දව හම්බවෙන්න ද ? මට ඌ ත් එක්ක කිසි කතාවක් නැහැ.. “

“ හ්ම්ම්ම්... “


කල්ප ආයේ නිහඩව ඉද්දි තරිඳුට දැනුනේ තරහාවක්..


“ මොකද බන් වෙලා තියෙන්නේ.. උඹට මන් කතා කරන කරදරයක් ද ?? මං කතා කරේ උඹට යනවා කියන්න// උඹට කතා කරන්න ඕනි නැත්තම් ඒකත් කියපං.. “


“ තරිදු !!!! යකෝ !!!! “


“ මොකද “

“ මං සද්ද නැතිව උන්නේ උඹව කරදරයක් කියලා නෙවේ යකෝ !!! මට උඹට කතා කරන්න ඕනි.. උඹ පිස්සෙක් වගේ සේනිට වෛර කරනවා දකිද්දී මට මේක උඹට නොකියා ඉන්න බෑ බන්.. “


“ මොකක්ද උඹ කියන්න යන්නේ ඒ පාර ?? “

“ උඹ හිතන් ඉන්නේ සේනි යන්න ගියේ මිලින්දයා බදින්න කියලා නේ.. “


“ ඉතින්.. “

“ ඉතින් කියන්නේ ඇත්ත ඒක නෙවේ, කෙටියෙන්ම කිව්වොත් තොට කියන්න තියෙන්නේ ඒක එහෙම නෙවේ කියලා.. සේනි ගියා තමා.. උඹට කිව්වේ ඒකිගේ මස්සිනා වෙච්ච මිලින්දයාව බදින්න ඕනි නිසා සම්බන්ධෙ නවත්තනවා කියලා නේ.. උඹ ඒක විශ්වාස කරලා මෙතන ඩෙගා නැටුවා.. “


“ මං වෙන මොනවා කරන්න කියලා ද උඹ කියන්නේ.. මං ඒකිට ආදරේ කරේ පිස්සෙක් වගේ.. මගේ ජිවිතේ වෙලා උන්නේ සේනි.. උඹලා ඒක දන්නවා.. මිලින්දයා දන්නවා.. ඌ මගේ හොදම යාළුවා වෙලා හිටියා දන්න දා ඉදලාම.. එහෙව් එකා මාවම නැති කරා.. මං වෙන මොනවා කරන්න ද යකෝ... වෙන.. වෙන එකෙක් නම් ඔවුන් දෙන්නාව මරලා දානවා.. මං මොනවා කරන්න ද බන්.. මං මිලින්දයාවයි සේනිවයි මරන්නේ කොහොමද බන්.. මං උන් දෙන්නටම ආදරේ කරා.. “

අන්තිම ටික කියාගෙන යද්දී තරිඳු ඇස් වලින් කඩා වැටෙන කදුළු නතර කරගන්න තරිඳුටවත් බැරි උනා..


“ අඩපන්.. තව අඩපන්.. මචන්.. උඹ විතරක් නෙවෙයි... අපිත් ඇඩුවා.. උඹයි සේනි නිසා.. තාම අඩනවා.. උඹ දන්නේ නෑ.. මිලින්දයව එකතු කරන් සේනි උඹට කිව්වේ බොරුවක් කියලා.. උඹ දන්නේ නැහැ.. සේනිට ලේ පිළිකාවක් තිබ්බා කියලා.. එයාගේ අම්මට වගේ.. උඹ දන්නේ නෑ.. යකෝ උඹ දන්නේ නෑ.. උඹට කියන්න අපිට දුන්නේ නැහැ ඒකි.. උඹ දන්නේ නෑ මචං.. සේනි උබේ උපන්දිනේ වෙද්දී ජිවත් වෙලා උන්නේ නෑ තරිඳුවෝ.. සේනිගේ ජිවිතේ කැන්සර් එක අරන් ගියා.. උඹ දන්නේ නෑ මචං.. උඹට කියන්න දුන්නේ නැහැ උඹලගේ ගෙදරයි සේනියි එකතු වෙලා.. අපි වෙන මොනවා කරන්න ද බන්.. “


කල්ප අඩ අඩා කෑ ගගහා ඒවා තරිඳුගේ හිත අස්සේ දෝංකාර දෙන්න පටන් ගත්තා... මොකක් කියන්න ද මොනවා කරන්න ද නිනව් නැතිව තරිඳු බලන් උන්නේ ඇස් වලින් වැක්කෙරෙන කදුළු අතරින්..

කල්ප එක්ක කතා කර කර උන්නු දුරකථනය සිතල පොලව මත වැටිලා ඔහේ තිබුනා.. කදුළු වලින් බර වුනු ඇහි පිහාටු තද කරන් බිත්තියේ ඔලුව ගහගත්තු තරිඳුට මතක් උනේ අන්තිම කතා කරපු දවසේ රෑ සේනි එවලා තිබුණු කෙටි පණිවිඩය..


අවසාන ප්‍රේමයයි මාගේ
නෑ පතන්නේ කෙනෙක් ආයේ
ඉවරයක් නෑ කදුළු දෙනෙතේ
මාව හැර දාලා ඔයත් යන්නට ගියා “


- අරුණි කළුපහන -

Thursday, July 30, 2015

කියවන්නා සිහි බුද්ධියෙන් කියවිය යුතුය !!!!

කවීන්ට එහෙමත් නැතිනම් ලියන්නන්ට ආදරේ කරන එක දැන් ලෝකේ ට්‍රෙන්ඩ් එකක් වෙලාය. ඉස්සර නළු නිළියන්ට ආදරේ කරපු කෙල්ලෝ කොල්ලෝ දැන් ආදරේ කරන්නේ කවි කතන්දර ලියන්නන්ටය. ඔවුන්ගේ අකුරුවලටය. තමන් ආස කවියකුගේ කවි පද දෙක තුනක් අරගෙන බිත්තියේ අලවා ගන්න එහෙමත් නැත්නම් ෆේස්බුක් එකේ ඉඩචපඥ කර ගන්න කට්ටිය මාර ආසය. බොහෝ දෙනකු කවි කතන්දර ලියන්නන් අමුණන ලෝකවල ඇති ෆැන්ටසියට ආදරේ කරන්නෝය. අනේ ඉතින් අනතුරුව ජීවිතය දෙන්නට තරම් ඔවුහු කවීන්ට පෙම් බඳින්නෝය. ඒත් බොහෝ කවි කතන්දර ලියන්නෝ අමුණන්නේ සැබෑ ජීවිතය නොවන බව දන්නෝ සිටී නම් ඒ අතළොස්සකි.


ඔය නිසාවෙන් තියෙන දුක හිතෙනම සිද්ධිය වෙලා තියෙන්නේ අද කාලේ අකුරු දෙකක් ගළපන්න බැරි එවුන් ඇවිත් ෆේස්බුක්වලයි බ්ලොග්වලයි කවි කියලා හිතාගෙන එක එක විකාර කොටන එකය. ඒ කවි කතන්දර ලියන්නෝ අනුකරණය කරන්නටය. නැති නම් කවියෝ වෙන්න සිතාගෙනය.


සමහරු ආදරේට කවි ලියති. කෙල්ල තරහා වුණත් කවි ලියති. වෙන එකක් තියා නිදා ගත්තු කෙල්ල නැඟිටින්නට පරක්කු වුණත් කවියක් ලියන්නට තරම් කවි ලිවීමේ උණ හැදිලාය. හැබැයි ඉතින් ලියන කට්ටිය ඒවා කවි කියලා හිතාගෙන ලිව්වාට කියවන අපිට නම් වෙලාවකට ඒවා කවි නොවේය. මළ විකාරය. ඒ තරම් අවුල්ය. ඉවසා දරා ගත නොහැකිම කාරණය කවි කියලා හිතන් සමහරු ලියන වැල්වටාරම් ටික පොතක් විදියටත් මුද්‍රණය කරලා සමාජගත කරන එකය. සැබෑ කවීන් අවුරුද්දට දෙකකට එක පොතක් පිට කරද්දී කවීන් කියලා හිතන් ඉන්න පිරිස මාස තුනෙන් තුනට කවි පොත් ලියන්නෝය. පොත් සාප්පු පිරිලා ඇත්තේ දැන් ඒවායිනි.


මහගම සේකරලා, වික්‍රමසිංහලා රැකගෙන ආව කවි කතන්දරවලට අද වෙලා තියෙන්නේ ඕකය. ලියන එක ඉතින් හොඳය. සමහරු කියනවා වගේ මොකුත්ම නොලියා ඉන්නවාට වැඩිය අකුරු දෙකක් හරි අමුණන එක අගය කළ යුතුය. ඒත් ඉතින් වැදගැම්මකට ඇති දෙයක් ලියන්නේ නම් පමණය. හරවත් යමක් ලියනවා මිසක ‍ෙදාට්ට පිළට යන ගමන් පඳුරු අස්සේ රිංගන ගමන් කියවෙන වැල්වටාරම් කවි කතන්දර ලෙසින් අමුණා පිට කළ යුතු නැත.


අනිත් එක මල් කතාන්දරය. කෙල්ලයි කොල්ලයි රැයක් ගෙවනකම් ෆෝන් බිල් එක ගෙවාගෙන කඩන මල් ටිකයි ආයෙත් කම්මැළිකමට ගහන කෙටි පණිවිඩ ටිකයි එහෙම පිටින්ම පොතකට කොපි කරනවාය. ඕවා කියවන එවුන්ට ඉතින් දෙවි පිහිටය. උණුත් ඒවා අනුකරණය කරන්නට පටන් ගනිති. එහෙම මල් කඩති. පොත් ලියති. විකුණති. ඒ මුදල්වලින් ආයෙත් මල් කඩති. සමහරු එහෙම ලියන පොත්වලට ගෙඩි පිටින් සම්මානත් දෙති. අනේ කාලේ වනේ වාසේය. ඔව්වා ඔහොම වෙනකොට සිද්ධ වෙන්නේ නුදුරු අනාගතයේ දිනක අපට අපේ සාහිත්‍යය යැයි කියා ගන්නට තරම්වත් දෙයක් නැති වෙන එකය.
දවසක අපේ දරුවන් නියම කවියකට කතන්දරයකට උදාහරණ ඉල්ලුවොතින් අපට ද ඉතින් වැලේ වැල් නැති වෙනවා සැකයක් නැත. කවි කතන්දරකාරයෝ කියා ගන්නෝ ඩෙඟා නටද්දී අපි ඇස්පියා සිටියා කියා කෙසේ කියන්නද?


ළඟ ළඟ එන පොත් මාසය නිසාවෙන් මේ දවස්වල තමන් ලියූ කවි කතන්දර කඩදාසි ටික කිහිලි ගහන් ප්‍රකාශන ආයතන මුද්‍රණ ආයතන දිහාවේ රවුම් ගහන්නෝය. සල්ලි දෙනවා නම් ඕනා පොතක් මුද්‍රණය වෙන කාලෙක සාහිත්‍ය මාසෙත් එක්ක එළියට එන සංකර පොත් ටික ගැන කතා කළ යුතු නැත. ලියන්නා කෙසේ වෙතත් කියවන්නා සිහි බුද්ධියෙන් පොත් තෝරා ගත යුතුයැයි පමණක් කියන්නට කැමැත්තෙමි.


ලියන්නෝ සමහරක් ඔහොම වෙද්දී සැබෑ ලියන්නෝ හෙවත් දක්‍ෂ කවි කතන්දරකරුවෝ ද නැතිවා නොවේය. නමුත් ඔවුන් අගය කෙරෙනවා අඩුය. ඔවුන්ගේ පොත් විකිණෙනවාය. විකිණෙනවා නොව විකුණන් කනවාය. ඒ ප්‍රකාශන ආයතන විසිනි. තඹ ‍ෙදායිතුවක් පොත ලිව්ව කෙනාට නොදී පොත් ප්‍රකාශනකරුවෝ පොත් ටිකයි කවියයි හම්බ කරන් කනවාය. ඉතින් හැම පැත්තෙන්ම තැළෙන්නේ අසරණ කවියාය.


ඕවා නොදැන කවීන්ට කතන්දර ලියන්නට ආදරය කළ ඇත්තෝ තිත්ත ඇත්ත දැන ගත් දවසට කවියාට ලියන්නාට බූට් එක තියනවාය. එතැනින් තැළෙන්නේ ද කවියාමය. නමුත් කවීන් යනු අපූර්ව මිනිසුන් යැයි කියන්නේ නිකම්ම නොවේ. ඔවුන්ට ප්‍රේමයේ මළගමද කවියකට කතාවකට අපූරු නිමිත්තකි.
සැබෑ කවීන් කිසි දිනක කුසගින්දර හමුවේවත් අකුරු විකුණන් කන්නේ නැත. තත්පරෙන් තත්පරය ෆේස්බුක් එකේ ලියන්නේ නැතිය. සාහිත්‍ය රැක ගන්නට වෙර දරති. සම්මාන පස්සේ දුවන්නේ නැතිය. සම්මාන දුන්නද නොදුන්නද නොලියා ඉන්නෙත් නැතිය. ගල් මුල් හමුවේ සැලෙන්නේ නැතිය. කොටින්ම කිව්වොතින් සැබෑ ලියන්නෝ දුකවේදනාව වුවද සුන්දරව අත්විඳින මිනිසුන්ය. නමුත් සැබෑ ලියන්නෝ නොවෙන අය එසේ නොවෙති. ඔවුන් හැඟීම් මාර්කට් කරමින් කහවණු සොයති. සම්මාන ඉල්ලති. සාහිත්‍ය සහමුලින්ම අනුභව කරති. වෙනකක් තබා හැම අකුරක්ම වෙළෙඳ වටිනාකමකින් බලති. වෙනස ඇත්තේ එතැනය.


පොත් කියවීමේ මාසය ළඟ එනවාය. ඊටත් කලියෙන් පොත් විකිණීමේ මාසය එනවාය. ඉතින් කවුරු කවුරුත් ඕර්ධ්ඛ්ඩ් එක පැත්තේ පොත් සොයා යන්නට දැන් ඉඳන්ම පෙරුම් පුරනවාය. පොත් කියවිය යුතුය. මිලදී ගත යුතුය. එය සාහිත්‍යයේ උන්නතියට අවැසිමය. නමුත් පොත් මිලදී ගන්නට මත්තෙන් පොතේ අන්තර්ගතය ගැන හිතා බලනවා නම් හොඳය. සාරවත් පොතක් කියවන්නට මිසක අසාර පොතක් සමඟ ජීවත් වෙන්නට කවුරුත් අකැමැතිය. සංකර කුණුහරුප පොත් ලියන්නෝ බිහිවන්නේ ඔවුන්ගේ පොත් මාර්කට් වෙන තරමටය. මන්ද ඔවුන්ගේ පරමාර්ථය වෙළෙදාම් කිරීමය.


පොතක් මිලදී ගන්නට මත්තෙන් පොතේ පසුබිම පිළිබඳ සිතා බැලිය හැකි නම් අගනේය. සාහිත්‍යමය අගයක් විමසා බැලීම වටිනේය. මන්ද ඇස් කන් පියා සිටිනවාට වඩා රටක සාහිත්‍ය රැක ගැනීම අප සතු වගකීමය. නැවතත් කියන්නට කැමැත්තෙමි. ලියන්නා කෙසේ ලීවත් කියවන්නා සිහි බුද්ධියෙන් කියවිය යුතුමය... ඉතින් තීරණය ඔබ සතුය.

අරුණි කළුපහන


Monday, July 20, 2015

දේදුන පාටයි මුහුණ ඔබේ..


මේ දිනවලට ෆේස්බුක් එකට දේදුනු වසන්තය ඇවිදින්ය. සමහරු දේදුනු පැහැයෙන් තම තමන්ගේ ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිල් පින්තූර වර්ණ ගන්වාගෙන තමන් සමරිසිත්වයට සහාය පළ කරන බව කියාපාන්නට උත්සාහ කරනවාය. ඒ නිසාවෙන්ම මේ දිනවල බොහෝ දෙනකු අතර කතාබහට වාද විවාදයන්ට මෙම දේදුනු පැහැති ඡායාරූ භාජන වී ඇති බව නොකියා බැරිය.

පසුගියදා අමෙරිකාවේ සමරිසි විවාහයන් නීතිගත කිරීමත් සමඟම මාර්ක් සකර්බර්ග් හඳුන්වා දුන් Celebrate Pride ටූල් එක මේ සේරටම හේතුව වෙලාය. හැබැයි ඉතින් සකර්බර්ග් ඕක හඳුන්වා දුන්නේ සමරිසිත්වයට සහාය පළකරන්නේ නම් ඒ අයට යොදාගන්නට මිසක කොල්ලටයි බල්ලටයි හැමෝටම දේදුනු වර්ණ ගන්වාගන්නට නොවන බවත් කිව යුතුමය.

නිකම් දෙනවා නම් දෙන ඕනෙම දෙයක් දෝතින් බදාගෙන අනුභව කරන අපේ ඇත්තෝ හැමෝම කරන පළියට දේදුනු පැහැති මුහුණු යොදාගෙන ඇති බව නම් පේනවාය. ළඟ ළඟ එන ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරණය නිසාවෙන් ඔබාමා සමරිසි විවාහයන් නීති ගතකළාවත්දෝ එහෙම නැත්නම් සමරිසි ආදරේ පිළිබඳව සැබෑ හැඟීමකින් සමරිසි විවාහයන් නීතිගත කළාදෝ කියා දන්නේ නම් ඉතින් උඩ ඉන්න දෙවි දේවතාවුන්ම විතරය. එහෙම නැතිනම් පසුගිය දවස්වල ඇමෙරිකාවේ සිදුවන්නට ගිය කළු ජාතික සංහාරයේ ආරම්භය නවතාලන්නට ජනතාවගේ අවධානය කඩාගන්නට ඔබාමා යෙදූ පොලිටිකල් ටි්‍රක් එකක් වෙන්නත් බැරි නැත. කවුද දන්නේ ඔබාමාත් ලංකාවේ සිස්ටම් එක කොපි කරන්නට හිතාගත්තාද කියලා.

කොහොමින් කොහොම හරි ඇමෙරිකාවේදී 1950 වසරේ ඉඳන් සමරිසි විවාහයන්ට පුංචි ඉඩක් තිබුණද පසුගියදා ප්‍රාන්ත 50ටම සමරිසි විවාහයන් අනුමත කිරීමේ සතුට සමරන්නට ධවල මන්දිරයන් දේදුනු වර්ණ සමරිසි ධජවලින් හැඩගැන්වුණා. ඒ නිසාවෙන් ෆේස්බුක් තුළිනුත් සිය රට හා එක්ව එම සතුට සමරන්නට මාර්ක් සකර්බර්ග් තීරණය කරන්නටත් ඇති.

හැබැයි දැන් කොයි කාටත් ප්‍රශ්නය වෙලා තියෙන්නේ ඒක නම් නෙවෙයි. ඇමෙරිකාවේ දේ අපිටත් කියලා ළඟ එන මැතිවරණ සමයේ වාසි ගන්නට අපේ කට්ටිය ලංකාවේත් සමරිසි විවාහයන් අනුමත කරාවිදෝ කියලායි.

සමරිසි විවාහයන් නීතිගත කළාට නම් කමක් නැහැ. ඒත් ඉතින් වළලු දාපු අතකින් බත් ටිකක් උයාගන්නට ලේලි පොඩ්ඩක් ගෙදරට ගේනකම් හීන මවපු නැන්දම්මලා මාමණ්ඩිලාගේ හීන ටික නම් බොඳ වෙනවාය. ඒ තමන්ගේ පුතණ්ඩියා වළලු දාන බෑනා කෙනකු ගෙදරට ගෙන ආව දවසටය.

කොහොම වෙතත් ගෙදර කෙල්ල ගිහින් කෙල්ලකු කැන්දන් ආවොතින් නම් එය ලේලියකු නැති වීමේ සාංකාවෙන් පෙළුණු නැන්දම්මලාට නම් ෂෝක්ය. ඒත් ඉතින් සාම්ප්‍රදායික මතිමතාන්තරවලින් ඔළු පිරවුණු අපේ රටේ එවැනි කසාදයක් කරගෙන ගෙට ගොඩවුණොතින් කොසු මිටකින් ගුටිකෑමේ සම්භාවිතාවන් වැඩි බව නම් කිව යුතුමය.

ලංකාවේ පමණක් නොව බොහෝ රටවල් තවමත් සමරිසි ආදරය දෙස යහපත් ඇසකින් බලන්නට සූදානමක් නැතිය. ඒ නිසාවෙන්ම ඔවුන් සමරිසින් හට සලකන්නේ වෙනමම හැන්දකිනි. වෙනකක් තබා අසල්වැසි ඉන්දියාවේ මුල්බැසගෙන ඇති ආගමික සංස්කෘතික හේතුන් නිසාවෙන් සමරිසි ආදරයක විවාහකයක පැටලීම මැරුම් කන්නට තරම් වරදක් වන්නටද බැරි නැත. ආසියාවේ පමණක් නොව සමහර යුරෝපීය රටවල්ද එසේමය. ඒ නිසාවෙන්ද කොහෙදෝ පසුගියදා රුසියාවේ තරුණ තරුණියන් පිරිසක් සමරිසි අයිතීන් ඉල්ලා පෙළපාළි යන්නට ගොසින් අම්බානෙකට ගුටි කෑවෝය.

නමුත් සියලුම රටවල් මෙසේ නොවේ. 2001 වසරේ ඉඳන් දකුණු අප්‍රිකාව, බෙල්ජියම වගේ රටවල් සහ දෙවැනි එළිසබෙත් මහරැජනගේ රාජධානිය වුණු එංගලන්තය 2005 වසරේ පටනුත් මෙම සමරිසි විවාහයන්ට සහාය පළ කරනවාය.
මේ සියල්ලටම හේතුව එක එක්කෙනා ලෝකය දකින කණ්ණාඩිවල ප්‍රමාණයන්ය. අපට ඉතින් ඒවා වෙනස් කරන්නටද බැරිය. නමුත් සමරිසින් දෙස අමුතුවට බැලීම නොකළ යුත්තක් ලෙසින් කියන්නට කැමැතිය.


බහුතරයක් විසින් සමරිස්සන් යනු මානසික රෝගීන් පිරිසක් ලෙසින් හැඳින්වුවද එය එසේ නොවේ. වෛද්‍යවරුන් පවා පවසන පරිදි එය කිසිසේත්ම මානසික රෝගයක් නොවේය. ඉතින් කායික අවශ්‍යතාවන් වෙනස් වූ නිසාවට ඔවුන් මානසික රෝගීන් ලෙස හංවඩු ගැසීම නොකළ යුත්තකි. සමරිසි වුවද ඔවුහු ආදරය කරති. සමරිසිත්වය කායික කරුණු මත පමණක් නොව ආධ්‍යාත්මික හැඟීම් මත ගොඩනැඟුණු සාමාන්‍ය ආදරය පරිද්දෙන්ම වූවක් බව අප කවුරු කවුරුත් සිහිතබාගන්නේ නම් අපූරුය. ඔවුන්ටද අප ලෙසින් මේ ලෝකයේ කැමැති ලෙසකින් ජීවත් විය හැකිය. එය අප කියන්නක් නොව ඔවුන්ගේ අයිතියකි. සමරිසි ආදරය පිළිබඳ ලෝකයේ බොහෝදෙනකු කතා කරන්නට විතරක් නොව සමරිසි ආදරය පිළිබඳ දැන් දැන් අපූරු සිනමා නිර්මාණද බිහිවෙනවාය.

පසුගියදා ලාංකිකයකු වන විසාකේස චන්ද්‍රසේකරම් නිර්මාණය කළ Frangipani සිනමා කෘතියද එක් උදාහරණයකි. නමුත් සමරිසි ආදරයට සේම සමරිසි ආදරය පිළිබඳ කියැවෙන සිනමා කෘතීන්ටද කුඩම්මාගේ සැලකිලි හිමි වෙනවාය. ඒ ඉතින් හැටිය. ඔය සේරම අස්සේ සමහරුන් අපූරු තර්ක ගොඩනඟනවාය. ස්වභාවධර්මය අසමතුලිත වෙනවාය. ලෝකයේ ජනගහනය අඩුවෙලා යනවාය. ලෝකයේ මිනිසුන් වඳවෙලා යන්න එයම හේතුවක් වෙනවාය කියලා. නමුත් ඕවාට ඉතින් අපිට මොකුත් කියන්නට බැරිය. ඒත් ඉතින් වර්ගයා වඳ වීමේ අවදානමක් පවතින්නේ නම් වර්ගයා රැකගන්නට වැඩිවර්ධනය කරන්නටයි. දැන් තියාම දියුණු තාක්‍ෂණික ක්‍රමවේදයන් ටිකක් හොයාගත්තොත් නම් ඉතින් පංකාදුය.

කවුරුන් කොහොම කොයි ලෙසට කීවද ලෝකයේ ගමන් රටාව අපට වෙනස් කළ නොහැකිය. කළ හැක්කේ ලෝකයාට අනුකූලව එක්ව ගමන් කිරීම පමණකි. මේ ලොව ජීවිතය සදාකාලික වූවක් නොවන්නා සේම ලෝකය යනුද එක් නවාතැන්පළක් පමණි. ඉතින් මේ කෙටි කාලයේදී රිස්සන්ට රිසිසේ ජීවත් වන්නට ඉඩ හළ හැකි නම් අගනේය. හැබැයි ඉතින් ඒ කියන්නේ අප සැවොම දේදුනු පැහැයෙන් වර්ණ ගැන්විය යුතු යැයි කියා නොවේය. සියල්ල දෙසම මධ්‍යස්ත ඇසකින් විමසා බැලීම ඔබ සතුය. අපි කිසිවක් නොකියමු. සියල්ලම අයිති කාලයට නිසාවෙන් අනාගතය තීරණය කරනුයේද ඉතින් කාලයමය.

අනාගතයේ දිනෙක ලෝකය පුරාවට දේදුනු වර්ණ විසිරුණහොත් ඒ පිළිබඳව පුදුම වන්නට කාරණාවක්ද නැතිය. මන්ද ඒ ලෝකයේ හැටිය.

අරුණි කළුපහන