Friday, June 9, 2017

නික්මුණ වස්සාන සදට


මන්දාරම් අදුර මැදින්
පිස එන සීතල සුළග
බිදු එකිනෙක ගෙන
ලග ලග එන වැහි කෝඩය
ගෙනෙන්නේම ඔබ ගැන මතක

සිත් වලින් බැදුණු දුර අතීතයක
අපි අපේ වෙන්න හීන ගෙතුවා
මතකද මේ වගේම වැහි දවසක
ඔබ දැන් නොදන්නවා වගේ උන්නාට

මව්පිය සිත් රවටා
පෙම්වත් සිත් රන්දා
හොරැහින් දොඩමලු වූ
ඒ රාත්‍රීන් ලග ඔබට මතකද
මේ වැහි බිදුත් රග දුන්නා
හෙමිහිට හැපී හැපී වැදෙන
පතිනි සළඹක තාලය ගෙන

කෝවිලක් ලග හිමිහිට
දැවටෙනු සීනු නාදෙට
පන්සලක් ලග රැව් දුන්
සෙත් පිරිත් කවියක් ලග
පෙම්වත් හිත් දැහැන් ගත කර
මතක ද අපිත් පාරමී දම් පිරුවා
මාලති මල් පුසුඹ දැනෙන හවසක

වැහි පොද ඇවිත් පිසදා යන්නේ
රටා වියැකී යන ඒ වේදනා මතක
ඇහි දාර හෙමිහිට කියන්නෙත්
වැහි අදුරේ ඒ මතක පා කල යුතු වග

හෙමිහිට වැස්සක් ව ඇවිදින්
චණ්ඩ මාරුතේ ලෙසින් දුව පැන
වලාකුළු අස්සේ සැගව ගිය සද
ඉතින් මේ එළඹෙන්නේ ඔබ
නොකියා කියූ ඒ කටුක ගිම්හානය ද



4 comments:

  1. ගතියක් තියේ හිනියට ලිව්වත්

    ReplyDelete
    Replies
    1. ස්තුතියි මහේෂ් :)

      Delete
  2. ගිම්හානයට පස්සේ ආයෙමත් වසන්තය ඒවි.

    ReplyDelete